Wkład koronowo-korzeniowy jest to stałe uzupełnienie protetyczne, które służy do odbudowy korony zęba, która jest zniszczona w znacznym stopniu.
Dzięki wkładom zęby mogą dalej służyć i pełnić swoją funkcję nawet wtedy, gdy borykamy się ze zniszczeniem korony przez próchnicę, a nawet z jej złamaniem.
Wkłady koronowo-korzeniowe najczęściej stosowane są u pacjentów po prawidłowo przeprowadzonym leczeniu kanałowym, gdzie mamy do czynienia z koroną zniszczoną w ponad 50% lub całkowicie.
Do odbudowy zęba wkładem koronowo-korzeniowym z włókna szklanego wystarczy tylko 1 wizyta.
Takie leczenie wykonywane jest po prawidłowym leczeniu endodontycznym (kanałowym). Jeśli ząb nie daje dolegliwości i brak stanu zapalnego tkanek otaczających ząb w obrazie RTG, lekarz przygotowuje kanały do osadzenia wkładów.
Takie wkłady zbudowane są z wielu włókienek szklanych zatopionych w matrycy żywicznej, co najważniejsze mają elastyczność zbliżoną do zębiny korzenia zęba, co zapobiega powikłaniu w postaci pęknięcia korzenia. Nie zawierają metalu.
Uzupełnienie protetyczne, jakim jest wkład koronowo-korzeniowy, zbudowane jest z dwóch części: koronowej i korzeniowej. Część koronowa stanowi substytut dla zniszczonej korony zęba. Jest widoczna i tworzy rdzeń dla korony protetycznej. Część korzeniowa natomiast
mocowana jest we wcześniej przygotowanym kanale zęba i stanowi element retencyjny.
Wkład koronowo-korzeniowy nie jest leczeniem samym w sobie, a tylko etapem całej terapii.
Kolejną częścią leczenia jest wykonanie mostu protetycznego lub korony. Wkład może być również wykorzystywany jako element pomagający w prawidłowym utrzymaniu protezy u pacjenta.
Kształt i rozmiar wkładów koronowo-korzeniowych dopasowywany jest do każdego pacjenta.
Stosuje się wkłady jednoczęściowe dla zębów jednokorzeniowych oraz te składające się z dwóch lub trzech części, dla zębów wielokorzeniowych.
Oprócz wkładów z włókna szklanego wykonuje się również wkłady lane ze stopu chromowo – kobaltowego. O wyborze konkretnego wkładu decyduje lekarz, w zależności od sytuacji klinicznej pacjenta, stopnia zniszczenia zęba, warunków estetycznych oraz planowanej dalszej pracy protetycznej.


